Warning: Chilli attack!!

Het begon allemaal zeer onschuldig: we hadden juist Stratford-Upon-Avon bezocht, de geboorteplaats van Shakespeare. Het was de hele dag zonnig geweest, een perfecte uitstap met de ‘international society’. Aangezien we met z’n drieën waren, offerde ik me op om op de terugreis alleen te zitten, vast van plan om de drie-uur durende trip slapend door te brengen. Nietsvermoedend nam ik plaats in de bus naast een ietwat vreemd uitziend individu die uit het raam staarde.

Het zou uitdraaien op een ramp, een catastrofe van de ergste soort … maar ik loop vooruit op de feiten; de nachtmerrie zou snel genoeg beginnen…

Het eerste half uur verliep vlotjes: ik bladerde wat door mijn pas verworven Shakespeare- folders en at mijn boterhammetjes. Af en toe riep Sara wat commentaar en knipoogde Theresa ’s naar mij. Perfecte rust.

Ik had het moeten zien aankomen; alle tekenen waren aanwezig, maar mijn brein was moe en herkende de o zo duidelijke waarschuwingssignalen niet.

Het begon tijdens het oppeuzelen van mijn broodje tuna and sweetcorn: het Wezen naast mij startte zijn gruwelijke opdracht: me de saaiste trip van mijn leven bezorgen.
Het Wezen begon ‘subtiel’ blikken in mijn richting te werpen, om na een tiental minuten over te schakelen naar permanent gestaar.
Niet gewaar van het gevaar gaf ik hem een klein glimlachje..

O wee o wee! What did I do!
Dat was het startschot voor hem, the final move!

Het Schepsel: ‘Hello,wat er joe ieting?’

Ik: ‘eum, a sandwich with tuna, sweetcorn and cucumber.

Do you want some?’

Het Schepsel: ‘No no, I dunt like cucoember, I tink it tastes laik water’

Ik: ‘hmm, yeah, maybe, it contains a lot of water’

(de conversatie begon al heel interessant en intellectueel, zoals je kan zien. Toen deed ik iets onvergeeflijk …)

Ik: ‘So, where are you from?’

Het Schepsel: ‘I am frem Chili. Thatz in South-America. Itz really nize. My neim is Diego. I am Diego frem Chili’ (vreemd uitziende glimlach met de ogen gesloten)

Ik: ‘Ooh, I know where Chili is. Hmm, I’ve never met anyone from Chili before. I guess the weather is a bit better than here in Britain’

(mijn eerste poging tot grappig zijn, veel zouden er niet volgen)

Diego: ‘yeah, hahaha, I tink itz really colt in England. I dunt laik the rein and the colt. Whatz your neim?’

Ik: ‘I’m Cleo, I’m from Belgium’

Diego: ‘Oooh, yes, I heard about Belgiam before. Itz very smoll isn’t it?’

(jaja, wrijf het er maar in)

Ik: ‘hmm’

Diego:’whatz your neim again? Clio?’

Ik: ‘Well, actually, you pronounce it with an A, so Cleo’

Diego: ‘Clio, a a a? Clio? Clio. A a a ? I never heard of that’

(Sara en Theresa, duidelijk uit op sensatie tijdens een saaie busrit, barstten in lachen uit, met een beetje te veel leedvermaak naar mijn zin. Diego was echter niet van plan op te geven.)

Ik: ‘no, ClEo, not Clio’

Diego: ‘Clio a a a, Clio a a a! strange, hum hum’

(grrr, mijn zenuwen begonnen op te spelen)

Diego: ‘Belgium, hmmm, I guess it really looks like England no? I guess itz the seim as here evereting?’

Cleo: ‘No, it’s really different; the English people are a bit like aliens on their island.’

Diego: ‘really? I didn’t know.’

(he clearly didn’t grasp the joke)

‘Chili is really different also, it haz a lot of different riegions and naturrre’

Dan begon een ongelooflijk lange en saaie uitleg over de verschillende regio’s in Chili. Hij wou persé alle plaatsen opnoemen waar hij ooit geweest was in Chili, en vond het nodig om een gedetailleerde uitleg te geven over de verschillende weercondities en grondsoorten in niet alleen het Noorden en Zuiden, maar ook in het Westen en Oosten

Ik: ‘hmm, yes, ooow, wauw, really? Cool. Ooow, yes, hmm, wauw, really? Nice, cool, hmmm enz enz enz’

Diego: ‘ yeah, and blablabla …. And blablabla …. And blablabla

Ik: When is this going to end? Hellup!

Ik begon wanhopige blikken in Sara en Theresa’s richting te werpen, maar zij waren te druk bezig met mij uit te lachen en met gniffelen om ook maar iets te ondernemen. Back to Diego dus, die de hele tijd verder bleef praten met zijn ogen gesloten, recht voor zich uit starend en af en toe een vreemdsoortige draai met zijn hoofd uitoefenend.

Diego: ‘ … and the fruit an vegtables are really different than in Chili. I really miss them. I dunt think they sail it her in England or in the rest of Eurep’

Dan begon zijn uitleg over de verschillende fruit- en groentesoorten in Chili, de bereidingswijzen ervan, de manier waarop het gegeten wordt etc etc ..

Diego: ‘ blablabla’ (draai met zijn hoofd) ‘blablabla papaya blablabla I laik it blablabla I miss it blablabla’ (opent zijn ogen half, draait zijn hoofd naar mij, draait zijn hoofd terug, sluit zijn ogen terug, draait enkele keren met zijn hoofd) and blablablabla’

Ik gaf het op om mijn twee ‘vriendinnen’ om hulp te vragen.

Ik: .. mm misschien kan ik mijn ouders ’s bellen vanavond. En ik moet de huisbaas nog vragen voor internet te regelen… etc etc …

Diego: ‘ … and blablabla and blablabla, dunt you think? And blablabla …’

Ik: … Zzzzz, …

Twee uur en 27 fruit- en groentesoorten later… eindelijk begon hij door te krijgen dat ik er nogal ongeïnteresseerd uitzag.

Diego: ‘Do joe wanna sleep? Are joe taired again?’

Ik: ‘ YEAH, I think I REALLY need to sleep a bit, I want to go out tonight and I didn’t really sleep much before.’

Diego keek een beetje teleurgesteld, en draaide enkele keren droef met zijn hoofd, opende zijn ogen nog ‘s en knikte dan.

Twintig minuten later stormde ik uit de bus, vol opluchting! Hoe gelukkig een beetje rust iemand kan maken!

Diego zwaaide eens en zei: ‘Baai, nice to miet joe, I hope to sie joe again some day’

(IN YOUR DREAMS! Never again, sorry! HAHAHA)

Theresa en Sara vonden het nodig om het hele verhaal in geuren en kleuren aan iedereen te vertellen, en nu achtervolgt het me de rest van mijn Erasmus hier in Manchester.

 

Een goeie raad: neem nooit plaats naast een jongen uit Chili met gesloten ogen en een draai-tic met z’n hoofd.

1 reactie september 29, 2007

Going out in Manchester city

Uitgaan in Manchester

Gespot: meisjes in minishorts en hot shorts die met hun high-heels op straat paraderen alsof het een zwoele zomeravond is. En dat terwijl de nachten hier echt al redelijk koud zijn, en wij in onze jeans en jas rondlopen. 3/4^de van de Britse meisjes lopen totaal opgedirkt en zo goed als naakt over straat. Wiebelend op hun naaldhakken of fuck-me-botjes, strontzat en zonder enige remmingen zie je ze overal op-poppen J.

Onze eerste avond uit begint in Canalstreet, de tweede grootste gay-uitgaansbuurt in Engeland (de grootste vind je in Londen, of course). Met vier gays en twee straight-guys met gay-sterallures (Gay Ricardo blijft volhouden dat ze beiden homo zijn tegen decemberJ) in mijn gezelschap exploreren we de homo- en lesbobars. En echt waar: nice! J. In plaats van de naaktmodellen die je in alle andere straten vind, zie je hier overal over-the-top opgemaakte mannen en tientallen manwijven (sorry voor de uitdrukking, maar het is gewoon écht zo) rondlopen. De barman (gay natuurlijk) staat te swingen en zingen achter zijn bar en knipoogt naar elke man die voorbijloopt. De sfeer is supergoed, de wc’s unisex J

Tja, Manchester heeft één van de grootste gay-communities in Europa, dus daar kan ik niet omheen!

1 reactie september 28, 2007

Italiaanse furie

 

Jaja, je leest het goed: momenteel woont er een Italiaanse Mamma bij mij in, genaamd Sara

En het is fantastisch: ze kuist ons huisje op, kookt overheerlijke pasta voor ons (al dente, zoals het moet zijn dus ), en ze leert mij Italiaans! Of toch een poging tot. Ok, eigenlijk kan ik alleen nog maar schelden in het Italiaans, maar dat gaat dan ook zonder enige problemen!

Gisteren gingen zij, Michiel en Theresa winkelen, en terug thuis hadden haar twee metgezellen buikpijn van het lachen. In een winkel had ze aan de verkoper gevraagd: ‘Can I pee with my card?’ De arme man wist niet waar te kijken en verslikte zich bijna in zijn kopje koffie

Ze slaapt naast mij in mijn (gelukkig dubbel) bed, en ligt altijd in het Italiaans te fezelen in haar slaap.

Over een paar dagen trekt ze naar haar eigen kamer (die is pas vanaf maandag 1 oktober beschikbaar). It’s gonna be hard, ik ben zo gewoon van haar rond mij te hebben..

quote’s:

- ‘I doon like, it’s diskusting!’ (als ze iets niet tof vindt)

- ‘I like nutella, it’s my best friend’ (daar gaat mijn 750g nutella-pot van thuis)

- ‘I hate you, you make me fat, I don’t wanna eat any more’ (kennelijk is het mijn fout dat ze te veel eet )

- ‘ I miss mi boyfriend’ (al 4 jaar samen)

- ‘ Catzo, porka putana, Strontzo!’ (enkele van haar veelgebruikte scheldwoorden)

2 reacties september 25, 2007

Orientation week

 

Donderdag 13 september

Met een bang hartje begeven Michiel en ik ons donderdagochtend naar de ‘Mable Tylecote Building’ op de eerste dag van de Orientation Week, een driedaagse kennismaking voor de buitenlandse studenten. We beginnen met een stevig Engels ontbijt met spek, eieren, champignons, bonen, worstjes, rösti’s en toast met een dikke laag boter. De Aziaten, in grote getallen aanwezig, proppen enthousiast dit megaontbijt naar binnen. Michiel en ik houden het ‘sober’ met toast en roerei.

Na wat onwennig rond te drentelen op zoek naar een plaatsje, zetten we ons naast een Aziatisch meisje. Ze blijkt niet erg happig om een babbeltje te slaan en concentreert zich voornamelijk op haar gsm en haar spek- en bonenontbijt, dus houden we elkaar bezig tot het tijd is om te de hele verdere dag te luisteren naar allerlei noodzakelijke maar o zo saaie uiteenzettingen over de Manchester Metropolitan University, over veiligheid in Manchester (de politie gaf ons zelfs het advies om peperspray bij de hand te hebben!), over de ‘International Society’ enz enz … We leren wel al heel wat mensen kennen, vooral Amerikanen, en zo glippen we tegen vier uur samen met Tim en Sonia, beide van Buffalo New York, uit de zaal om de pubs op te zoeken.  

Vrijdag 14 september 2007 

Weer onmenselijk vroeg uit de veren om samen een (jaja, verrassing !) Engels ontbijt te verorberen. Zonder Michiel weliswaar, want zijn ouders zouden die avond aankomen in Manchester met de rest van zijn spullen. Best spannend, want ze zouden voor de eerste keer Mills zien ..

Hij lag dus nog lekker in zijn bedje te snoezen, toen ik om 7u30 de slaap uit mijn ogen wreef en helemaal alleen (scary!) de tweede dag orientation tegemoet fietste. Ik liep een beetje verloren rond met mijn plateau met toast en thee, dus nam ik plaats naast een andere eenzame ziel. Ze bleek een Duitse studente Engels-Spaans te zijn én very nice as well! Na een tiental minuten kwamen mijn nieuwe vriendjes ook binnengestuikt met slaapogen van hier tot in Tokio, en uiteindelijk moesten we een hele hoop stoelen bijschuiven om toch nog aan één tafel te kunnen passen. Ik was direct wat meer gerustgesteld J

Next: een reisje naar de campus buiten de stad, Alsager Campus in Cheshire. Na koffie/thee en koekjes kregen we een ongelooflijk slaapverwekkende uitleg over visa-toestanden en andere. Die gelden eigenlijk vooral voor de Aziaten, dus moesten we vooral luisteren naar het onbegrijpelijke gesnater rondom ons in het Mandarijn. Gelukkig zat Sara – een Amerikaans moslimmeisje – naast mij, en zij is echt ongelooflijk grappig! Ze studeert ‘fashion’ in South Carolina en ziet er, buiten haar hoofddoek, allesbehalve typisch moslim uit. Haar outfit bestond uit een roze legging met doodskoppen op, een groene t-shirt en enkele grote armbanden in alle kleuren van de regenboog, maar dan non-matching J O ja, en haar hoofddoek was fluoroze met figuurtjes. Ze heeft de meest fantastische verhalen te vertellen, kan een hele resem verschillende stemmetjes nadoen en de meest vreemde gezichten trekken.  

Dan was het alweer lunchtijd en time to do some sports!Samen met Ricardo, een Portugese jongen, en Tim, de gay-American, begaven we ons naar het zwembad. We waren praktisch de enige die voor zwemmen hadden gekozen –buiten enkele Duitse meisjes en een Aziatisch meisje van de Caribische eilanden- dus lagen we een tijdje te spartelen in het water als kleine kindjes, tot we dat beu waren, en besloten om het dichtstbijzijnde dorpje te bezoeken. De receptioniste wees beslist naar links, dus namen we de weg naar links, maar na een halfuur lopen zagen we nog steeds enkel koeien en prikkeldraad. (Voor Tim was het trouwens de eerste keer dat hij een koe van dichtbij zag, een hele belevenis vond hijzelf. Toen de koe ook nog eens begon te loeien, kon zijn dag niet meer stuk!). We vroegen de weg aan een oud mannetje op straat en die wees ons – Halleluja!- de juiste richting (de andere kant uit dus). Na nog twee andere onschuldige voorbijgangers aangeklampt te hebben, kwamen we in het City Centre van Cheshire aan. Wat niet echt bleek te bestaan, want Cheshire bestaan uit een kerk, drie winkels en één pub. Dat moest doorgespoeld worden met een paar slokken afvalwater (lees: Engels bier).

Na het ‘diner’ (humhum) begonnen de lessen in traditionele Engelse volksdansen met veel gehop en gespring. Na 20 minuten was iedereen aan het lachen en rondhuppelen, zelfs de meest stijve Japanners werden meegetrokken en waagden zich zowaar aan een paar kreupele danspasjes.Om tien uur terug in de bus naar Manchester. Enkele overenthousiaste Portugezen en Amerikanen waren nog heel erg van plan om een feestje te bouwen in iemands kamer, maar na een uur in de bus te zitten, bleek het enthousiasme al wat lauwer geworden toen doordrong dat we de volgende dag terug om 8u aan de ontbijttafel moesten zitten. Ik werd nog geëscorteerd naar mijn fiets (die 50meter verder stond) en kroop doodmoe in bedje..   

Zaterdag 15 september 2007 

Laatste dag, en het begon goed met de zon die nog steeds niet doorhad dat hij wel degelijk in Manchester was. Vandaag was rollercoaster-day!! We gingen op trip naar Alton Towers, één van de grootste pretparken in Engeland. Zelfs om 8u ’s Morgens bleken mijn nieuwe Portugese, Amerikaanse en Italiaanse vrienden wakker genoeg om twee uur bus te vullen met alles wat je maar kan bedenken, van Gollem-nabootsingen en liedjes zingen tot lessen Italiaans en Portugees en discussies over onze verschillende landen. Het ‘team-park’ bleek overladen te zijn met volk, met als gevolg: minstens 40 minuten wachttijd voor één rollercoasterbezoekje. We slaagden er toch in om enkele ‘rides’ te doen zonder in slaap te vallen tijdens te lange wachtrijen, en keerden tegen 16u terug naar ons eigen Manchester. De busreis werd weer opgevrolijkt door zo mogelijk nog meer hilarische gesprekken (Sara uit South-Carolina vertelde bijvoorbeeld over haar job in Women’s Secret, een winkel voor ondergoed. Ze moest onder meer maten opnemen, en beweerde bij hoog en laag dat sommige ‘lesbian girls’ een beetje teveel genoten van haar werk J  Ook kwamen er af en toe mannen in haar winkel om bh’s voor zichzelf te kopen! Tja, Amerika zeker, alles kan J).

’s Avonds leerde ik Michiel’s ouders kennen: superlieve mensen! Zijn mama was altijd zo droevig als ze begon over de volgende dag (het was hun laatste avond in Manchester), het afscheid was echt moeilijk voor hen. At night, nog een bezoekje aan de Student Union, waar ze ongeveer alles voor studenten hebben: winkels, bar, fuifzaal, restaurant (duizend maal beter dan de brug, wel iets duurder natuurlijk, maar dat ben ik hier al gewoon nu, I spend too much money here, ongelooflijk!) 

En zo eindigde mijn eerste week in Manchester … niet in rust, gelukkig J    

Add comment september 16, 2007

Het begin!

Zondagmorgen, tijd om afscheid te nemen van mijn ouders en van Shari, tijd om mijn Erasmus te beginnen!  Moeilijk hoor, je familie zien wegrijden terwijl jij zielig alleen achterblijft in een vreemd land. Gelukkig is Michiel er met een troostende hand. De volgende dagen zullen hij en Mills, zijn vriendje, me van hot naar her sleuren, dus veel tijd om te treuren heb ik niet!Maandag word ik gewekt door het geschreeuw van een troep ‘schattige’ kinderen. Mijn kamer kijkt uit op een schooltje, en dat heb ik geweten.  Grrr .. Nice, gelocaliseerd tussen een school en een Methodistenkerk (met luid gospelgezang en bijhorende preken over ‘Jesus the Lord, praise him!’), daar gaat mijn schoonheidsslaapje. Ons huisje (met vier kamers) bevindt zich in de Indian Neighbourhood, met de ‘Curry mile’, een straat vol met Indische winkeltjes, restaurants en kebabzaken, op wandelafstand. Momenteel zitten Michiel en ik hier nog alleen, maar zondag komt Olivier, een jongen uit Londen, ons vervoegen. De kleinste kamer is nog leeg. 

Na een ontbijt met typisch Engels toastbrood (je vindt hier echt geen deftig brood, alleen kleffe broodjes en sponzen toast) neemt Michiel me weer op sleeptouw doorheen Manchester. Eerste halte: All Saints-campus – waar ik dit semester les heb – op zoek naar een internetaansluiting. Die vinden we in de bibliotheek op de campus. Na wat heen-en-weer-gepraat met de bib-bewakers en wat zielige blikken en ontwapenend ooggeknipper, krijgen we de toelating om onze zoektocht naar internet verder te zetten. (Ok, onze erasmus-studentenkaart heeft ook wel een beetje geholpen om de bibliothecarissen te overtuigenJ) En ziedaar, na vijf verdiepingen trappengeloop eindelijk: de pc-zaal! Vijftien minuten en twintig pogingen om ons in te loggen later, kijken we een beetje wanhopig om ons heen en bijna onmiddellijk komt een vriendelijke man met brede glimlach ons te hulp gesneld. Hij blijkt zelfs Nederlands te verstaan en een beetje te spreken. ‘Ik ep femili in Hooland en in Antverp’. En zo kregen we ons eigen paswoord en login in de Manchester Metropolitan University. Een memorabel moment Next step: eten zoeken! Na een snelle hap en een tussenstop in één van de vele tweedehandswinkels (Michiel = shoppingaddict, geweldig!) gaan we met onze pas veroverde buit op zoek naar meer informatie over de Erasmus-kennismakingsdagen, ‘Orientation Week’. In de Student Union werd na talloze telefoontjes, drie koekjes en veel gezoek besloten dat we best eens naar de International Office gingen. Een ander gebouw en zes verdiepingen hoger vonden we twee vreemd-opkijkende bureauwezens in een minikamertje ‘sorry, you will have to ask the receptionist. If she can’t help, just come back and we will see what we can do’

Grrmmbl ..Terug naar beneden dus, waar de receptioniste van de aardbol verdwenen bleek, dus gaven we het op voor die dag, want natuurlijk was de International office gesloten toen we terug boven aankwamen. Tijd voor wat shopping in Arnsdale, het reusachtige shoppingcenter in het centrum. De avond werd in rust geëindigd in een typische Engelse pub met een cider en roast chicken samen met Mills en Michiel.Zlaapzocht! (= Mills zijn eerste Nederlandse woordje) 

1 reactie september 11, 2007

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Add comment september 10, 2007

Manchester, here I come!

 

Eerste impressie van Manchester?

Eum, moeilijk: juist gewekt door mijn nerveuze ouders in een wel heel ongemakkelijke houding in de auto om zes uur in de ochtend, je beeld zou voor minder een beetje troebel zijn.

In de zoektocht naar ons hotel rijdt papa 3 rode lichten door, rijdt minstens 2 keer rechts in plaats van links en 4 keer bijna een eenrichtingsstraat in de verkeerde richting in. Voor de rest alles onder controle: de eerste persoon die we aanspreken, legt ons gewillig en zeer vriendelijk de weg uit met grote gebaren. Ook de twee volgende slachtoffers zijn opvallend vriendelijk op zo’n onmenselijk vroeg uur. Na een gevaarlijke en zenuwslopende tocht van bijna drie kwartier, vinden we eindelijk een parkeerplaats buiten het centrum (waar je geen 3 pound moet betalen voor een uurtje parkeren).

Om 7u30 ‘s morgens hebben we respectievelijk mijn campus, het openbaar zwembad én ons hotel gevonden (waar we natuurlijk nog niet welkom zijn, ‘only at 2p.m.’).

Na een typisch Engels ontbijt met spek en ‘scrambled egggs’ (van een croissant hebben ze hier nog nooit gehoord) kunnen we er weer tegenaan.

Manchester blijkt een moderne, verzorgde stad met indrukwekkende gebouwen en brede straten. Alles groot en ‘af’. De oude, statige ‘factories’ zijn nu enorme hotels, restaurants en winkels. Het winkelcentrum bestaat uit 3 verdiepingen met tientallen winkels. In de grote winkelstraten staan stalletjes van modestudenten die hun creaties te koop aanbieden voor (soms toch) redelijke prijzen. Een oude fabriekshal is slim en hip omgetoverd tot een gezellige uitgaansbuurt met cinema en pubs. De grote pleinen werden versierd met bomen, grasperken, grote zitbanken.

Manchester is een bruisende stad, en dat moet geweten worden!

De kriebels beginnen te komen, dit is dus de stad waar ik de volgende drie maanden van mijn kleine leventje ga spenderen …

2 reacties september 7, 2007