Het begon allemaal zeer onschuldig: we hadden juist Stratford-Upon-Avon bezocht, de geboorteplaats van Shakespeare. Het was de hele dag zonnig geweest, een perfecte uitstap met de ‘international society’. Aangezien we met z’n drieën waren, offerde ik me op om op de terugreis alleen te zitten, vast van plan om de drie-uur durende trip slapend door te brengen. Nietsvermoedend nam ik plaats in de bus naast een ietwat vreemd uitziend individu die uit het raam staarde.

Het zou uitdraaien op een ramp, een catastrofe van de ergste soort … maar ik loop vooruit op de feiten; de nachtmerrie zou snel genoeg beginnen…

Het eerste half uur verliep vlotjes: ik bladerde wat door mijn pas verworven Shakespeare- folders en at mijn boterhammetjes. Af en toe riep Sara wat commentaar en knipoogde Theresa ’s naar mij. Perfecte rust.

Ik had het moeten zien aankomen; alle tekenen waren aanwezig, maar mijn brein was moe en herkende de o zo duidelijke waarschuwingssignalen niet.

Het begon tijdens het oppeuzelen van mijn broodje tuna and sweetcorn: het Wezen naast mij startte zijn gruwelijke opdracht: me de saaiste trip van mijn leven bezorgen.
Het Wezen begon ‘subtiel’ blikken in mijn richting te werpen, om na een tiental minuten over te schakelen naar permanent gestaar.
Niet gewaar van het gevaar gaf ik hem een klein glimlachje..

O wee o wee! What did I do!
Dat was het startschot voor hem, the final move!

Het Schepsel: ‘Hello,wat er joe ieting?’

Ik: ‘eum, a sandwich with tuna, sweetcorn and cucumber.

Do you want some?’

Het Schepsel: ‘No no, I dunt like cucoember, I tink it tastes laik water’

Ik: ‘hmm, yeah, maybe, it contains a lot of water’

(de conversatie begon al heel interessant en intellectueel, zoals je kan zien. Toen deed ik iets onvergeeflijk …)

Ik: ‘So, where are you from?’

Het Schepsel: ‘I am frem Chili. Thatz in South-America. Itz really nize. My neim is Diego. I am Diego frem Chili’ (vreemd uitziende glimlach met de ogen gesloten)

Ik: ‘Ooh, I know where Chili is. Hmm, I’ve never met anyone from Chili before. I guess the weather is a bit better than here in Britain’

(mijn eerste poging tot grappig zijn, veel zouden er niet volgen)

Diego: ‘yeah, hahaha, I tink itz really colt in England. I dunt laik the rein and the colt. Whatz your neim?’

Ik: ‘I’m Cleo, I’m from Belgium’

Diego: ‘Oooh, yes, I heard about Belgiam before. Itz very smoll isn’t it?’

(jaja, wrijf het er maar in)

Ik: ‘hmm’

Diego:’whatz your neim again? Clio?’

Ik: ‘Well, actually, you pronounce it with an A, so Cleo’

Diego: ‘Clio, a a a? Clio? Clio. A a a ? I never heard of that’

(Sara en Theresa, duidelijk uit op sensatie tijdens een saaie busrit, barstten in lachen uit, met een beetje te veel leedvermaak naar mijn zin. Diego was echter niet van plan op te geven.)

Ik: ‘no, ClEo, not Clio’

Diego: ‘Clio a a a, Clio a a a! strange, hum hum’

(grrr, mijn zenuwen begonnen op te spelen)

Diego: ‘Belgium, hmmm, I guess it really looks like England no? I guess itz the seim as here evereting?’

Cleo: ‘No, it’s really different; the English people are a bit like aliens on their island.’

Diego: ‘really? I didn’t know.’

(he clearly didn’t grasp the joke)

‘Chili is really different also, it haz a lot of different riegions and naturrre’

Dan begon een ongelooflijk lange en saaie uitleg over de verschillende regio’s in Chili. Hij wou persé alle plaatsen opnoemen waar hij ooit geweest was in Chili, en vond het nodig om een gedetailleerde uitleg te geven over de verschillende weercondities en grondsoorten in niet alleen het Noorden en Zuiden, maar ook in het Westen en Oosten

Ik: ‘hmm, yes, ooow, wauw, really? Cool. Ooow, yes, hmm, wauw, really? Nice, cool, hmmm enz enz enz’

Diego: ‘ yeah, and blablabla …. And blablabla …. And blablabla

Ik: When is this going to end? Hellup!

Ik begon wanhopige blikken in Sara en Theresa’s richting te werpen, maar zij waren te druk bezig met mij uit te lachen en met gniffelen om ook maar iets te ondernemen. Back to Diego dus, die de hele tijd verder bleef praten met zijn ogen gesloten, recht voor zich uit starend en af en toe een vreemdsoortige draai met zijn hoofd uitoefenend.

Diego: ‘ … and the fruit an vegtables are really different than in Chili. I really miss them. I dunt think they sail it her in England or in the rest of Eurep’

Dan begon zijn uitleg over de verschillende fruit- en groentesoorten in Chili, de bereidingswijzen ervan, de manier waarop het gegeten wordt etc etc ..

Diego: ‘ blablabla’ (draai met zijn hoofd) ‘blablabla papaya blablabla I laik it blablabla I miss it blablabla’ (opent zijn ogen half, draait zijn hoofd naar mij, draait zijn hoofd terug, sluit zijn ogen terug, draait enkele keren met zijn hoofd) and blablablabla’

Ik gaf het op om mijn twee ‘vriendinnen’ om hulp te vragen.

Ik: .. mm misschien kan ik mijn ouders ’s bellen vanavond. En ik moet de huisbaas nog vragen voor internet te regelen… etc etc …

Diego: ‘ … and blablabla and blablabla, dunt you think? And blablabla …’

Ik: … Zzzzz, …

Twee uur en 27 fruit- en groentesoorten later… eindelijk begon hij door te krijgen dat ik er nogal ongeïnteresseerd uitzag.

Diego: ‘Do joe wanna sleep? Are joe taired again?’

Ik: ‘ YEAH, I think I REALLY need to sleep a bit, I want to go out tonight and I didn’t really sleep much before.’

Diego keek een beetje teleurgesteld, en draaide enkele keren droef met zijn hoofd, opende zijn ogen nog ‘s en knikte dan.

Twintig minuten later stormde ik uit de bus, vol opluchting! Hoe gelukkig een beetje rust iemand kan maken!

Diego zwaaide eens en zei: ‘Baai, nice to miet joe, I hope to sie joe again some day’

(IN YOUR DREAMS! Never again, sorry! HAHAHA)

Theresa en Sara vonden het nodig om het hele verhaal in geuren en kleuren aan iedereen te vertellen, en nu achtervolgt het me de rest van mijn Erasmus hier in Manchester.

 

Een goeie raad: neem nooit plaats naast een jongen uit Chili met gesloten ogen en een draai-tic met z’n hoofd.