Het voelde fantastisch om haar terug in mijn armen te sluiten! Ik heb met volle teugen genoten van de vijf dagen dat ik haar ‘in mijn bezit’ had, en ik denk dat zij het ook de moeite vond om Manchester eens te bezoeken. De eerste dag was al goed gevuld met shopping en city-sightseeing. In de namiddag arriveerden ook Michiel’s vrienden uit België, en ‘s avonds kon het feestje beginnen: Halloween, wat uitgebreid gevierd wordt in Engeland. Met zijn allen naar een marginale Engelse pub, waar iedereen volop stond te shaken. Shari en ik deden daar een eigenaardige ontdekking: een toilet met twee wc’s in één kamertje! Gezellig een babbeltje slaan ‘while streaming the files’ (= Amerikaanse Sara’s uitvinding, betekent zoveel als urineren ) We kropen vroeg (in de morgen) in ons bedje na een hele avond gedanst te hebben. Shari was doodop na haar lang reis naar Manchester en al die nieuwe mensen die haar vol enthousiasme begroetten.

De volgende dag startte nogal traag, met een uitgebreide brunch. We moesten lang wachten om te douchen met 9 mensen in ons huisje, maar uiteindelijk konden we toch van start gaan! Ons doel: the city centre voor meer shopping! Het was een vruchtbare dag …

‘s Avonds besloten we Indisch te gaan samen met Sara (Amerika), Elizabeth, Davide en Theresa. Een kleine wandeling door de curry mile leverde ons heel wat mogelijkheden op: constant komen er ‘klantenjagers’ op je af die studentenkortingen, gratis voorgerechten enz op je afvuren.

Restaurant numero 1: ‘Free popidums, free coffee, best restaurant in town!’

Restaurant numero 2: ’20% studentdiscount, best restaurant in town!’

Restaurant numero 3: ‘free popidums, free coffee, 10 % studentdiscount, best restaurant in town’

enz

enz

enz

Uiteindelijk gingen we voor stag bij een wel heel overtuigende Indiër die ons meelokte met ‘free starter, free coffee and 15% studentdiscount. Best restaurant in Curry Mile!’ Klinkt goed, niet?

Na het copieuze diner rolden we, volgepropt met pikante curryschotels en naan-brood (plat Indisch brood, heerlijk!), naar Big Hands, één van onze vaste stekjes in Manchester. Big Hands is één van de vreemdste plekken in Manchester, met goeie muziek en dj’s, veel weirdo’s (die avond liep er iemand rond verkleed als piraat, maar blijkbaar zag hij dat als zijn ‘normale’ kledij) en een gezellig interieur. We besloten het niet te laat te maken, maar het was algauw 2u voor we in bed lagen (of was het later?).

Olivier: ‘Hé, Mills, does the hour change one of these days? Is it tonight?’

Mills: ‘I don’t know dude, maybe yeah’

Olivier:’ Whatever ..’

Theresa en ik gingen vrolijk door met kokkerellen, het gebeuren ging onopgemerkt voorbij …

Die nacht lagen we om 3u30 in bed, en 3,5u later ging de wekker af; vandaag terug op uitstap met de international society!

Onze bestemming: Peak District, waar we eerst een ‘cave’ gingen bezoeken genaamd ‘Pool’s cavern’ en dan naar Hardwick Hall. De beschrijving: ‘The first stop of the day is Poole’s Cavern, a fascinating show cave where you can see underground waterfalls, stalactites and stalagmites and other natural limestone formations! From here we will move on to Hardwick Hall, one of Britain’s greatest and most complete Elizabethan houses. The house dominates the surrounding area and contains outstanding collections of 16th Century furniture, tapestries and needlework.’
Klinkt allemaal goed en wel, maar het enige wat ik dacht die ochtend was ‘waarom belt iemand mij in het midden van de nacht?? Ik ga niet opnemen hoor, no way!’. Tien minuten later klopt Theresa op mijn deur: ‘Cleo, get up, we still have to make our lunch for today.’ Geen telefoon dus, maar mijn wekker die hardnekkig bleef rinkelen … Als twee zombies repten we ons naar de plaats waar de bus om 8u20 zou vertrekken. Een zachte motregen zorgde voor extra plezier.

Niemand?

Ik: ‘Hmm, are we that early? Strange .. well yeah, we’ll wait for the bus, then we will have good places for once!’

Tien minuten later kwamen twee eenzame zielen ons vervoegen, maar de bus bleef weg en de rest van onze vriendengroep was duidelijk ook niet van plan op tijd op te komen dagen.

Theresa:’ I think Olivier asked Mills yesterday about the hour change, but I don’t know when it is. Do you think it was tonight?’

Ik: ‘No, that early? Isn’t the hour change supposed to be in November?’

Een klein oud vrouwtje bracht uitsluitsel met een vrolijk ‘It’s 7h30 now, dear.’

Grmbl… een uur slaap opgeofferd om in de regen te staan?? Theresa en ik zochten tevergeefs naar een café om ons op te warmen bij een kop koffie, maar alle bars waren nog diep in slaap. Er zat niks anders op dan een uur te wachten, schuilend onder een klein afdakje met de twee andere zielepoten die zichzelf bibberend stonden te vervloeken.

Uiteindelijk kwam de bus en de rest van onze vrienden vrolijk aangesjokt. Ze moesten allemaal hartelijk lachen met onze fout.

Ricardo: ‘Didn’t you know? It changed this night’

Yeah yeah …

We vielen allemaal in slaap op de bus, en 1,5u later werden we allemaal gewekt door een Chinees stemmetje ‘We allived at Pool’s Caveln. Be sule to be back on time!’ We rolden slaperig uit de bus, met ijskoude tenen omdat de buschauffeur zonodig de airco moest aanzetten. En dan: tijd om de holbewoner uit te hangen in Pool’s cavern. Het was ijskoud in de grot, en we stonden allemaal te rillen in de vochtige ‘cave’, maar gelukkig was onze gids ‘a funny lad from the village next door’, en hij kon ons met zijn opmerkingen en verhalen toch nog een beetje warm houden. Na een lunch met dampende soep (aaaah ) maakten we een wandeling door het park om daarna weer op de bus te stappen. Die bracht ons naar onze volgende bestemming: Hardwick Hall, een groot landhuis met bijhorend landgoed uit de Elizabethan Age. Het weer was ondertussen opgeklaard, en het enorme domein zag er prachtig uit in het zonnetje.

Ondanks de slechte start toch nog een goeie dag

‘s Avonds hebben we nog een ‘Bring your own food’-dinner gehouden in Themis’ keuken: iedereen brengt/maakt wat hij/zij wil en dan is het eten geblazen! Life is beautiful

Dat laten Theresa en ik ons geen twee keer zeggen, en ‘s avonds vertrekken we opgetut en met een paar flessen smoothies en enkele pakken cookies en English Biscuits naar de ‘Cavendish Hall’ (= één van de ‘halls of residence’ op de All Saints- campus van de Manchester Metropolitan University). Daar aangekomen komt een breed glimlachende Danae ons ophalen en loodst ons een volgeladen keuken in, zowel met mensen als met eten J. De avond vloog voorbij met lekker eten, veel gebabbel en gelach en Ricardo die het wereldrecord ‘zoveel-mogelijk-koekjes-opvreten-in-één-avond’ probeerde te verbreken. Me love Greek food!:)

Het plan: bezorg Olivier een nieuwe haarstijl

De uitvoerder: Michiel met het scheerapparaat

De plaats van uitvoering: Olivier’s kamer

Toeschouwers: Theresa en ik, gezeten op Olivier’s bed, met kleine slaapoogjes en schrik in het hart. Sara met de stofzuiger in de hand, luidkeels zingend.

 Het verhaal: Olivier vond zijn krullen te lang worden, dus had hij het prachtidee om alles in één keer kort te wieken. Als slachtoffer koos hij Michiel, de schoonheidexpert bij uitstek. Alles leek min of meer goed te gaan,  buiten het feit dat elk haartje een andere lengte kreeg, zodat het geheel er nogal onregelmatig uitzag. Na een tiental minuten scheren werd ons afgrijzen ons te veel, en besloten we wat troostkoffie te maken voor Olivier. De koffie was nog niet klaar, of we hoorden luid en zeer gedetailleerd gevloek van de bovenverdieping. Blijkbaar was Olivier niet echt tevreden met Michiel’s scheerkunsten, en dus had hij zelf nog wat ‘bijgewerkt’. Dat ging redelijk goed tot de top van het scheerapparaat eraf viel …

Het resultaat kan je zien op de foto.

 Jaja, nu is Olivier gedoemd om enkele weken met zijn muts rond te lopen, tot hij er weer min of meer acceptabel uitziet. Wij hebben in elk geval hartelijk gelachen

Donderdag met z’n allen naar de winkel om wat broodnodige dingen te kopen (= eten, drank en toiletpapier ).  Natuurlijk met veel te veel spullen om ooit terug te geraken, dus zochten we een alternatieve oplossing:

Stealing a trolley!

na een tocht die uren leek te duren, arriveerden we doodop in ons warme huisje, waar we direct een flesje wijn consumeerden om alles door te spoelen

De volgende dag begonnen de zenuwen op te spelen: de invitaties waren uitgedeeld, de kamers ontruimd, de drank koel gezet. Pastasalade en chips op tafel, pizza’s in de oven, enkele shots om de zenuwen te bedwingen…

Om 17u30: een berichtje!

Janine: ‘We zitten op de bus naar Manchester, we arriveren om 11u54, kan je ons komen halen?’

Hmm, met een feestje in het vooruitzicht in mijn huis nogal moeilijk, dus probeerde ik zo goed en zo kwaad als het ging uit te leggen hoe ze hier moest geraken. Ik zou haar komen ophalen aan de busstop dicht bij ons huis.

De rust in de woonkamer voor de gasten arriveerden was als de stilte voor de storm: we zaten allemaal te wachten in de zetels, schijnbaar rustig keuvelend over koetjes en kalfjes,  maar onze hartjes vol schrik over de afloop …

En dan: KABOEM het leek alsof iedereen tegelijk arriveerde! Overal hoorde je Frans, Italiaans, Spaans, Engels, Duits, Portugees enz enz geroep, geschreeuw, gelach!

Om 12u30 ‘snachts arriveerden Janine en Jana, haar nichtje uit Duitsland, met bange ogen en schrik in het hart. Het was het einde van Ramadam, en hun eerste impressie van Manchester was niet erg positief… Ze waren in een ware nachtmerrie verzeild geraakt, en snel snel bracht ik hun naar de ontploffing in Claremont Road 395, weg van de chaos in Curry mile, naar een andere chaos in ons huisjeklein Na een bordje pastasalade (Olivier’s maaksel), een glaasje wijn en een korte introductie aan enkele van mijn geflipte gasten, kregen ze terug kleur op hun wangen en konden ook zij zich in het feestgewoel storten!

En het was fantastisch! Check out Janine’s blog voor een korte samenvatting:

http://janinepsom.wordpress.com/2007/10/

De foto’s en video’s spreken voor zich

Eerst en vooral heb je natuurlijk Michiel, mijn buddy uit Belgie, en een echte zottekop! (just kidding, Michiel, je bent een schatje:) ). Mills (zijn Britse ‘boyfriend’) en hij zijn zo een schattig koppel! Michiel zorgt voor de muzikale noot in ons huis door elke morgen een serenade te brengen (de laatste keer dacht Olivier dat hij aan het dromen was, maar het was wel degelijk echt). Michiel is op dieet nu, en hij loopt een beetje ‘grumpy’ door het huis, knabbelend op wortels en overlevend op toast en salade. En dat terwijl wij decadent lekker zitten te eten (Olivier is een tweede Jamie Olivier als hij tijd heeft- niet vaak dus, maar als hij kookt, dan is het fantastisch!)

Dan heb je Theresa, mijn Duits vriendinnetje. Ze had eerst een kamer ergens anders, maar die was zo smerig dat ze liever verhuisde naar de mini-kamer in ons huis (echt mini: een bed, een kast en een bureau). Ik heb van haar mijn thee-drink-maatje gemaakt, om gezellig op z’n Engels samen thee te slurpen en te veel koekjes te degusteren. Eigenlijk is ze meer mijn alles-maatje momenteel, wij zijn de vrouwelijke helft in huis. Ze heeft haar eigen knuffelpasje: een speciaal ‘dansje’ dat ze gebruikt als ze een knuffel nodig heeft
And finally; Olivier, de jongen uit Londen. Hij is de ‘cool,cool’-boy (zijn favoriete stopwoordje) en eet momenteel alleen maar bonen en scampi’s omdat hij te lui is om te koken. Als hij ‘s nachts thuis komt, gaat hij naar de keuken voor wat toast en beans, en meestal resulteert dat in lange nachtelijke praatjes Echt waar, ik kom thuis om, zeg maar, 1u30 ‘s nachts, en voor je het weet is het 4.. niet echt bevorderlijk voor je nachtrust Ik heb pantoffels gekocht voor in huis- de vloer is zo vuil dat je binnen de vijf minuten zwarte voeten hebt- en die verdwijnen geregeld ‘s. Dan zie ik Olivier ermee rondsloffen (hij heeft maat 44, ik maat 38, kan je je voorstellen hoe het eruit ziet?). ‘s Morgens maakt hij mij ongehoord vroeg wakker met extra sterke koffie om voor school te werken, en dan zitten we beiden te zuchten en gapen in de woonkamer boven onze boeken. Theresa heeft hier niet echt veel te doen, en die komt ons dan een uur of twee later vervoegen, niet om te leren maar om ons af te leiden

Ik heb Michiel zo ver gekregen om de afwas te doen vandaag (na veel geklaag). Eigenlijk begon hij pas te realiseren dat hij een ongelooflijke vuil-maker is toen hij ‘s nachts thuiskwam en een muis aan zijn restjes zag snuffelen .. Dus eigenlijk zijn we met z’n vijven, de muis heeft zijn plaatsje onder de gootsteen Olivier moet ik omkopen met een diner voor ons allemaal, maar hij gaat vanavond het hele huis kuisen, badkamer incluis!

Vrijdag is onze eerste ‘home-party’ en we zijn al volop aan het organiseren, momenteel hebben we al 45 mensen uitgenodigd, dat wordt fun

Al bij al ben ik heel tevreden over ons familietje, de negatieve kanten neem ik er wel bij, dan heb ik tenminste iets om over te klagen:)

Juist ja, gezichten trekken dus! Ik weet niet wiens idee het was, maar: here we go!

het is van levensbelang dat onze eigenste Erasmusduck overal wordt meegenomen, want hij heeft de macht in handen! De Duck is gekroond tot Erasmus-mascotte gedurende dit semester, en het is de bedoeling dat hij zoveel mogelijk plaatsen ziet in Engeland en daarbuiten. Tot nu heeft hij vooral veel koten en feestjes in Manchester gezien, maar verschillende andere steden staan op het programma!

De Duck of Judgment sees everything, so be aware …

KWAAK!

Het zou uitdraaien op een ramp, een catastrofe van de ergste soort … maar ik loop vooruit op de feiten; de nachtmerrie zou snel genoeg beginnen…

Het eerste half uur verliep vlotjes: ik bladerde wat door mijn pas verworven Shakespeare- folders en at mijn boterhammetjes. Af en toe riep Sara wat commentaar en knipoogde Theresa ’s naar mij. Perfecte rust.

Ik had het moeten zien aankomen; alle tekenen waren aanwezig, maar mijn brein was moe en herkende de o zo duidelijke waarschuwingssignalen niet.

Het begon tijdens het oppeuzelen van mijn broodje tuna and sweetcorn: het Wezen naast mij startte zijn gruwelijke opdracht: me de saaiste trip van mijn leven bezorgen.
Het Wezen begon ‘subtiel’ blikken in mijn richting te werpen, om na een tiental minuten over te schakelen naar permanent gestaar.
Niet gewaar van het gevaar gaf ik hem een klein glimlachje..

O wee o wee! What did I do!
Dat was het startschot voor hem, the final move!

Het Schepsel: ‘Hello,wat er joe ieting?’

Ik: ‘eum, a sandwich with tuna, sweetcorn and cucumber.

Do you want some?’

Het Schepsel: ‘No no, I dunt like cucoember, I tink it tastes laik water’

Ik: ‘hmm, yeah, maybe, it contains a lot of water’

(de conversatie begon al heel interessant en intellectueel, zoals je kan zien. Toen deed ik iets onvergeeflijk …)

Ik: ‘So, where are you from?’

Het Schepsel: ‘I am frem Chili. Thatz in South-America. Itz really nize. My neim is Diego. I am Diego frem Chili’ (vreemd uitziende glimlach met de ogen gesloten)

Ik: ‘Ooh, I know where Chili is. Hmm, I’ve never met anyone from Chili before. I guess the weather is a bit better than here in Britain’

(mijn eerste poging tot grappig zijn, veel zouden er niet volgen)

Diego: ‘yeah, hahaha, I tink itz really colt in England. I dunt laik the rein and the colt. Whatz your neim?’

Ik: ‘I’m Cleo, I’m from Belgium’

Diego: ‘Oooh, yes, I heard about Belgiam before. Itz very smoll isn’t it?’

(jaja, wrijf het er maar in)

Ik: ‘hmm’

Diego:’whatz your neim again? Clio?’

Ik: ‘Well, actually, you pronounce it with an A, so Cleo’

Diego: ‘Clio, a a a? Clio? Clio. A a a ? I never heard of that’

(Sara en Theresa, duidelijk uit op sensatie tijdens een saaie busrit, barstten in lachen uit, met een beetje te veel leedvermaak naar mijn zin. Diego was echter niet van plan op te geven.)

Ik: ‘no, ClEo, not Clio’

Diego: ‘Clio a a a, Clio a a a! strange, hum hum’

(grrr, mijn zenuwen begonnen op te spelen)

Diego: ‘Belgium, hmmm, I guess it really looks like England no? I guess itz the seim as here evereting?’

Cleo: ‘No, it’s really different; the English people are a bit like aliens on their island.’

Diego: ‘really? I didn’t know.’

(he clearly didn’t grasp the joke)

‘Chili is really different also, it haz a lot of different riegions and naturrre’

Dan begon een ongelooflijk lange en saaie uitleg over de verschillende regio’s in Chili. Hij wou persé alle plaatsen opnoemen waar hij ooit geweest was in Chili, en vond het nodig om een gedetailleerde uitleg te geven over de verschillende weercondities en grondsoorten in niet alleen het Noorden en Zuiden, maar ook in het Westen en Oosten

Ik: ‘hmm, yes, ooow, wauw, really? Cool. Ooow, yes, hmm, wauw, really? Nice, cool, hmmm enz enz enz’

Diego: ‘ yeah, and blablabla …. And blablabla …. And blablabla

Ik: When is this going to end? Hellup!

Ik begon wanhopige blikken in Sara en Theresa’s richting te werpen, maar zij waren te druk bezig met mij uit te lachen en met gniffelen om ook maar iets te ondernemen. Back to Diego dus, die de hele tijd verder bleef praten met zijn ogen gesloten, recht voor zich uit starend en af en toe een vreemdsoortige draai met zijn hoofd uitoefenend.

Diego: ‘ … and the fruit an vegtables are really different than in Chili. I really miss them. I dunt think they sail it her in England or in the rest of Eurep’

Dan begon zijn uitleg over de verschillende fruit- en groentesoorten in Chili, de bereidingswijzen ervan, de manier waarop het gegeten wordt etc etc ..

Diego: ‘ blablabla’ (draai met zijn hoofd) ‘blablabla papaya blablabla I laik it blablabla I miss it blablabla’ (opent zijn ogen half, draait zijn hoofd naar mij, draait zijn hoofd terug, sluit zijn ogen terug, draait enkele keren met zijn hoofd) and blablablabla’

Ik gaf het op om mijn twee ‘vriendinnen’ om hulp te vragen.

Ik: .. mm misschien kan ik mijn ouders ’s bellen vanavond. En ik moet de huisbaas nog vragen voor internet te regelen… etc etc …

Diego: ‘ … and blablabla and blablabla, dunt you think? And blablabla …’

Ik: … Zzzzz, …

Twee uur en 27 fruit- en groentesoorten later… eindelijk begon hij door te krijgen dat ik er nogal ongeïnteresseerd uitzag.

Diego: ‘Do joe wanna sleep? Are joe taired again?’

Ik: ‘ YEAH, I think I REALLY need to sleep a bit, I want to go out tonight and I didn’t really sleep much before.’

Diego keek een beetje teleurgesteld, en draaide enkele keren droef met zijn hoofd, opende zijn ogen nog ‘s en knikte dan.

Twintig minuten later stormde ik uit de bus, vol opluchting! Hoe gelukkig een beetje rust iemand kan maken!

Diego zwaaide eens en zei: ‘Baai, nice to miet joe, I hope to sie joe again some day’

(IN YOUR DREAMS! Never again, sorry! HAHAHA)

Theresa en Sara vonden het nodig om het hele verhaal in geuren en kleuren aan iedereen te vertellen, en nu achtervolgt het me de rest van mijn Erasmus hier in Manchester.

Een goeie raad: neem nooit plaats naast een jongen uit Chili met gesloten ogen en een draai-tic met z’n hoofd.

Gespot: meisjes in minishorts en hot shorts die met hun high-heels op straat paraderen alsof het een zwoele zomeravond is. En dat terwijl de nachten hier echt al redelijk koud zijn, en wij in onze jeans en jas rondlopen. 3/4^de van de Britse meisjes lopen totaal opgedirkt en zo goed als naakt over straat. Wiebelend op hun naaldhakken of fuck-me-botjes, strontzat en zonder enige remmingen zie je ze overal op-poppen J.

Onze eerste avond uit begint in Canalstreet, de tweede grootste gay-uitgaansbuurt in Engeland (de grootste vind je in Londen, of course). Met vier gays en twee straight-guys met gay-sterallures (Gay Ricardo blijft volhouden dat ze beiden homo zijn tegen decemberJ) in mijn gezelschap exploreren we de homo- en lesbobars. En echt waar: nice! J. In plaats van de naaktmodellen die je in alle andere straten vind, zie je hier overal over-the-top opgemaakte mannen en tientallen manwijven (sorry voor de uitdrukking, maar het is gewoon écht zo) rondlopen. De barman (gay natuurlijk) staat te swingen en zingen achter zijn bar en knipoogt naar elke man die voorbijloopt. De sfeer is supergoed, de wc’s unisex J

Tja, Manchester heeft één van de grootste gay-communities in Europa, dus daar kan ik niet omheen!