Donderdag 13 september

Met een bang hartje begeven Michiel en ik ons donderdagochtend naar de ‘Mable Tylecote Building’ op de eerste dag van de Orientation Week, een driedaagse kennismaking voor de buitenlandse studenten. We beginnen met een stevig Engels ontbijt met spek, eieren, champignons, bonen, worstjes, rösti’s en toast met een dikke laag boter. De Aziaten, in grote getallen aanwezig, proppen enthousiast dit megaontbijt naar binnen. Michiel en ik houden het ‘sober’ met toast en roerei.

Na wat onwennig rond te drentelen op zoek naar een plaatsje, zetten we ons naast een Aziatisch meisje. Ze blijkt niet erg happig om een babbeltje te slaan en concentreert zich voornamelijk op haar gsm en haar spek- en bonenontbijt, dus houden we elkaar bezig tot het tijd is om te de hele verdere dag te luisteren naar allerlei noodzakelijke maar o zo saaie uiteenzettingen over de Manchester Metropolitan University, over veiligheid in Manchester (de politie gaf ons zelfs het advies om peperspray bij de hand te hebben!), over de ‘International Society’ enz enz … We leren wel al heel wat mensen kennen, vooral Amerikanen, en zo glippen we tegen vier uur samen met Tim en Sonia, beide van Buffalo New York, uit de zaal om de pubs op te zoeken.  

Vrijdag 14 september 2007 

Weer onmenselijk vroeg uit de veren om samen een (jaja, verrassing !) Engels ontbijt te verorberen. Zonder Michiel weliswaar, want zijn ouders zouden die avond aankomen in Manchester met de rest van zijn spullen. Best spannend, want ze zouden voor de eerste keer Mills zien ..

Hij lag dus nog lekker in zijn bedje te snoezen, toen ik om 7u30 de slaap uit mijn ogen wreef en helemaal alleen (scary!) de tweede dag orientation tegemoet fietste. Ik liep een beetje verloren rond met mijn plateau met toast en thee, dus nam ik plaats naast een andere eenzame ziel. Ze bleek een Duitse studente Engels-Spaans te zijn én very nice as well! Na een tiental minuten kwamen mijn nieuwe vriendjes ook binnengestuikt met slaapogen van hier tot in Tokio, en uiteindelijk moesten we een hele hoop stoelen bijschuiven om toch nog aan één tafel te kunnen passen. Ik was direct wat meer gerustgesteld J

Next: een reisje naar de campus buiten de stad, Alsager Campus in Cheshire. Na koffie/thee en koekjes kregen we een ongelooflijk slaapverwekkende uitleg over visa-toestanden en andere. Die gelden eigenlijk vooral voor de Aziaten, dus moesten we vooral luisteren naar het onbegrijpelijke gesnater rondom ons in het Mandarijn. Gelukkig zat Sara – een Amerikaans moslimmeisje – naast mij, en zij is echt ongelooflijk grappig! Ze studeert ‘fashion’ in South Carolina en ziet er, buiten haar hoofddoek, allesbehalve typisch moslim uit. Haar outfit bestond uit een roze legging met doodskoppen op, een groene t-shirt en enkele grote armbanden in alle kleuren van de regenboog, maar dan non-matching J O ja, en haar hoofddoek was fluoroze met figuurtjes. Ze heeft de meest fantastische verhalen te vertellen, kan een hele resem verschillende stemmetjes nadoen en de meest vreemde gezichten trekken.  

Dan was het alweer lunchtijd en time to do some sports!Samen met Ricardo, een Portugese jongen, en Tim, de gay-American, begaven we ons naar het zwembad. We waren praktisch de enige die voor zwemmen hadden gekozen –buiten enkele Duitse meisjes en een Aziatisch meisje van de Caribische eilanden- dus lagen we een tijdje te spartelen in het water als kleine kindjes, tot we dat beu waren, en besloten om het dichtstbijzijnde dorpje te bezoeken. De receptioniste wees beslist naar links, dus namen we de weg naar links, maar na een halfuur lopen zagen we nog steeds enkel koeien en prikkeldraad. (Voor Tim was het trouwens de eerste keer dat hij een koe van dichtbij zag, een hele belevenis vond hijzelf. Toen de koe ook nog eens begon te loeien, kon zijn dag niet meer stuk!). We vroegen de weg aan een oud mannetje op straat en die wees ons – Halleluja!- de juiste richting (de andere kant uit dus). Na nog twee andere onschuldige voorbijgangers aangeklampt te hebben, kwamen we in het City Centre van Cheshire aan. Wat niet echt bleek te bestaan, want Cheshire bestaan uit een kerk, drie winkels en één pub. Dat moest doorgespoeld worden met een paar slokken afvalwater (lees: Engels bier).

Na het ‘diner’ (humhum) begonnen de lessen in traditionele Engelse volksdansen met veel gehop en gespring. Na 20 minuten was iedereen aan het lachen en rondhuppelen, zelfs de meest stijve Japanners werden meegetrokken en waagden zich zowaar aan een paar kreupele danspasjes.Om tien uur terug in de bus naar Manchester. Enkele overenthousiaste Portugezen en Amerikanen waren nog heel erg van plan om een feestje te bouwen in iemands kamer, maar na een uur in de bus te zitten, bleek het enthousiasme al wat lauwer geworden toen doordrong dat we de volgende dag terug om 8u aan de ontbijttafel moesten zitten. Ik werd nog geëscorteerd naar mijn fiets (die 50meter verder stond) en kroop doodmoe in bedje..   

Zaterdag 15 september 2007 

Laatste dag, en het begon goed met de zon die nog steeds niet doorhad dat hij wel degelijk in Manchester was. Vandaag was rollercoaster-day!! We gingen op trip naar Alton Towers, één van de grootste pretparken in Engeland. Zelfs om 8u ’s Morgens bleken mijn nieuwe Portugese, Amerikaanse en Italiaanse vrienden wakker genoeg om twee uur bus te vullen met alles wat je maar kan bedenken, van Gollem-nabootsingen en liedjes zingen tot lessen Italiaans en Portugees en discussies over onze verschillende landen. Het ‘team-park’ bleek overladen te zijn met volk, met als gevolg: minstens 40 minuten wachttijd voor één rollercoasterbezoekje. We slaagden er toch in om enkele ‘rides’ te doen zonder in slaap te vallen tijdens te lange wachtrijen, en keerden tegen 16u terug naar ons eigen Manchester. De busreis werd weer opgevrolijkt door zo mogelijk nog meer hilarische gesprekken (Sara uit South-Carolina vertelde bijvoorbeeld over haar job in Women’s Secret, een winkel voor ondergoed. Ze moest onder meer maten opnemen, en beweerde bij hoog en laag dat sommige ‘lesbian girls’ een beetje teveel genoten van haar werk J  Ook kwamen er af en toe mannen in haar winkel om bh’s voor zichzelf te kopen! Tja, Amerika zeker, alles kan J).

’s Avonds leerde ik Michiel’s ouders kennen: superlieve mensen! Zijn mama was altijd zo droevig als ze begon over de volgende dag (het was hun laatste avond in Manchester), het afscheid was echt moeilijk voor hen. At night, nog een bezoekje aan de Student Union, waar ze ongeveer alles voor studenten hebben: winkels, bar, fuifzaal, restaurant (duizend maal beter dan de brug, wel iets duurder natuurlijk, maar dat ben ik hier al gewoon nu, I spend too much money here, ongelooflijk!) 

En zo eindigde mijn eerste week in Manchester … niet in rust, gelukkig J    

Zondagmorgen, tijd om afscheid te nemen van mijn ouders en van Shari, tijd om mijn Erasmus te beginnen!  Moeilijk hoor, je familie zien wegrijden terwijl jij zielig alleen achterblijft in een vreemd land. Gelukkig is Michiel er met een troostende hand. De volgende dagen zullen hij en Mills, zijn vriendje, me van hot naar her sleuren, dus veel tijd om te treuren heb ik niet!Maandag word ik gewekt door het geschreeuw van een troep ’schattige’ kinderen. Mijn kamer kijkt uit op een schooltje, en dat heb ik geweten.  Grrr .. Nice, gelocaliseerd tussen een school en een Methodistenkerk (met luid gospelgezang en bijhorende preken over ‘Jesus the Lord, praise him!’), daar gaat mijn schoonheidsslaapje. Ons huisje (met vier kamers) bevindt zich in de Indian Neighbourhood, met de ‘Curry mile’, een straat vol met Indische winkeltjes, restaurants en kebabzaken, op wandelafstand. Momenteel zitten Michiel en ik hier nog alleen, maar zondag komt Olivier, een jongen uit Londen, ons vervoegen. De kleinste kamer is nog leeg. 

Na een ontbijt met typisch Engels toastbrood (je vindt hier echt geen deftig brood, alleen kleffe broodjes en sponzen toast) neemt Michiel me weer op sleeptouw doorheen Manchester. Eerste halte: All Saints-campus – waar ik dit semester les heb – op zoek naar een internetaansluiting. Die vinden we in de bibliotheek op de campus. Na wat heen-en-weer-gepraat met de bib-bewakers en wat zielige blikken en ontwapenend ooggeknipper, krijgen we de toelating om onze zoektocht naar internet verder te zetten. (Ok, onze erasmus-studentenkaart heeft ook wel een beetje geholpen om de bibliothecarissen te overtuigenJ) En ziedaar, na vijf verdiepingen trappengeloop eindelijk: de pc-zaal! Vijftien minuten en twintig pogingen om ons in te loggen later, kijken we een beetje wanhopig om ons heen en bijna onmiddellijk komt een vriendelijke man met brede glimlach ons te hulp gesneld. Hij blijkt zelfs Nederlands te verstaan en een beetje te spreken. ‘Ik ep femili in Hooland en in Antverp’. En zo kregen we ons eigen paswoord en login in de Manchester Metropolitan University. Een memorabel moment Next step: eten zoeken! Na een snelle hap en een tussenstop in één van de vele tweedehandswinkels (Michiel = shoppingaddict, geweldig!) gaan we met onze pas veroverde buit op zoek naar meer informatie over de Erasmus-kennismakingsdagen, ‘Orientation Week’. In de Student Union werd na talloze telefoontjes, drie koekjes en veel gezoek besloten dat we best eens naar de International Office gingen. Een ander gebouw en zes verdiepingen hoger vonden we twee vreemd-opkijkende bureauwezens in een minikamertje ‘sorry, you will have to ask the receptionist. If she can’t help, just come back and we will see what we can do’

Grrmmbl ..Terug naar beneden dus, waar de receptioniste van de aardbol verdwenen bleek, dus gaven we het op voor die dag, want natuurlijk was de International office gesloten toen we terug boven aankwamen. Tijd voor wat shopping in Arnsdale, het reusachtige shoppingcenter in het centrum. De avond werd in rust geëindigd in een typische Engelse pub met een cider en roast chicken samen met Mills en Michiel.Zlaapzocht! (= Mills zijn eerste Nederlandse woordje) 

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Eerste impressie van Manchester?

Eum, moeilijk: juist gewekt door mijn nerveuze ouders in een wel heel ongemakkelijke houding in de auto om zes uur in de ochtend, je beeld zou voor minder een beetje troebel zijn.

In de zoektocht naar ons hotel rijdt papa 3 rode lichten door, rijdt minstens 2 keer rechts in plaats van links en 4 keer bijna een eenrichtingsstraat in de verkeerde richting in. Voor de rest alles onder controle: de eerste persoon die we aanspreken, legt ons gewillig en zeer vriendelijk de weg uit met grote gebaren. Ook de twee volgende slachtoffers zijn opvallend vriendelijk op zo’n onmenselijk vroeg uur. Na een gevaarlijke en zenuwslopende tocht van bijna drie kwartier, vinden we eindelijk een parkeerplaats buiten het centrum (waar je geen 3 pound moet betalen voor een uurtje parkeren).

Om 7u30 ‘s morgens hebben we respectievelijk mijn campus, het openbaar zwembad én ons hotel gevonden (waar we natuurlijk nog niet welkom zijn, ‘only at 2p.m.’).

Na een typisch Engels ontbijt met spek en ‘scrambled egggs’ (van een croissant hebben ze hier nog nooit gehoord) kunnen we er weer tegenaan.

Manchester blijkt een moderne, verzorgde stad met indrukwekkende gebouwen en brede straten. Alles groot en ‘af’. De oude, statige ‘factories’ zijn nu enorme hotels, restaurants en winkels. Het winkelcentrum bestaat uit 3 verdiepingen met tientallen winkels. In de grote winkelstraten staan stalletjes van modestudenten die hun creaties te koop aanbieden voor (soms toch) redelijke prijzen. Een oude fabriekshal is slim en hip omgetoverd tot een gezellige uitgaansbuurt met cinema en pubs. De grote pleinen werden versierd met bomen, grasperken, grote zitbanken.

Manchester is een bruisende stad, en dat moet geweten worden!

De kriebels beginnen te komen, dit is dus de stad waar ik de volgende drie maanden van mijn kleine leventje ga spenderen …